I wanna say somthing to whoever that read my poems.

รู้สึกดี ที่ได้ตื่นเช้าในวันหยุด

รู้สึกดี ที่ตื่นมาอย่างไร้พันธนาการของหนังสือหรือรายงานกองใหญ่

รู้สึกดี เมื่อมองไปข้างๆเเล้วเห็นหนังสือที่เคยอ่านมานานทั้งปีกองอยู่ บอกกับกองนั้นในใจว่า บ๊ายบายนะ

รู้สึกดี เมื่อลืมตาขึ้นมา แล้วอยากจะหลับตานอนใต้ผ้าห่มอุ่นๆไปสักกี่ชั่วโมงก็ได้

 

 

ในห้องที่มีชั้นวางหนังสือมากมายและผ้าม่านสีเขียวอ่อนๆเป็นเครื่องประดับหลักๆ

ผ้าปูที่นอนสีฟ้าถูกพับเป็นระเบียบครั้งเเรกหลังจากที่ผ่านมาพอตื่นนอนก็ไม่เคยจะพิถีพิถันจัดเตียงให้เรียบร้อย

แม้ในห้องจะยังยุ่งเหยิงไปด้วยหนังสือเรี่ยราด หน้าจอโน้ตบุ๊คฝุ่นเกาะเขรอะ ผ้าม่านที่ยังไม่ได้ซักเสียที

ก็ยังทำให้คนเจ้าของห้องมีความสุขได้

เมื่อตระหนักได้ว่า ต่อไปนี้ ฉันจะอยู่กับเเกมากกว่าเดิม

หลังจากที่เพียงเคยใช้ห้องๆนี้เป็นที่เงียบๆในการทำการบ้านอ่านหนังสือ เก็บเสื้อผ้าข้าวของส่วนตัวเท่านั้น

แต่วันนี้รู้สึกดีที่จะได้อยู่ในห้องของตัวเอง ในฐานะที่ห้องๆนี้

เป็นที่เก็บรวมความหวัง ความฝัน น้ำตา ความสุข ความเศร้า เสียงหัวเราะ ความอดทน ความเบื่อหน่าย ความท้อเเท้ ความมุ่งมั่น

และด้านดีๆของชีวิตที่ผ่านมา

รู้สึกดีที่จะได้ดูเเลห้องๆนี้ให้ดีกว่าเดิม จะให้เวลาคุยกับห้องๆนี้ให้นานกว่าเดิม

เพราะห้องๆนี้ คือเพื่อนของเรา

 

ตอนเปิดเทอม เพื่อนของเราก็คือผู้คนมากมายที่ไม่เคยรู้จักมาก่อน

เเต่เขาเหล่านั้นพร้อมจะหยิบยื่นมิตรภาพและความปราถนาดี

พร้อมจะทำกิจกรรมต่างๆร่วมกับเรา พร้อมจะให้เราลอกการบ้านเเละลอกการบ้านเรา

พร้อมจะทำรายงานร่วมกับเรา พร้อมจะรับฟังปัญหา

พร้อมจะให้เรารบฟังปัญหา

พร้อมจะเหนื่อยเเละยอมโดนอาจารย์ดุไปพร้อมๆกับ

พร้อมจะสนุกสนานเเละร้องไห้ไปพร้อมๆกัน

เเละร้อมจะทะเลาะกับเรา

งดงามจริงๆมิตรภาพของเพื่อน

ขอบคุณโรงเรียน ของคุณเวลาเรียน ขอบคุณช่วงเวลาเปิดเทอม

ช่วงเวลาที่เราอยู่กับพวกแก มันให้อะไรเราหลายอย่างมาก

จนเราไม่กล้าจะเขียนลงไปว่ามีอะไรบ้าง เพราะเราไม่เเน่ใจว่า

เราจะเขียนเเล้วสื่อสารให้พวกแกรู้ได้รึเปล่า

เราไม่เเน่ใจในความสามารถในด้านการใช้ภาษาที่เรามี

ว่ามันจะเพียงพอที่จะสื่อความรู้สึกทุกอย่างได้อย่างใจเราคิดให้เพื่อนทุกคนรู้ไหม

พวกแก ใช้ใจสัมผัสเอาเองนะ??!!!!!

 

แต่ช่วงเวลาที่เราไม่ได้อยู่กับแก สมุดไดอารี่เล่มโปรด หนังสือมากมาย ซีดีหลายแผ่น

บลอกหลายบลอก เเละห้องของเรา มันทำหน้าที่เป็นเพื่อนให้เรา

มันทำหน้าที่เป็นผู้รับฟังที่ดี เวลาเราร้องไห้ มันอาจจะไม่เคยปลอบโยนเราแบบที่เพื่อนๆทุกคนทำ

เวลาดีใจ มันอาจจะไม่มายินดีกับเราแบบที่เพื่อนๆทำ

เวลาโกรธ มันอาจจะไม่เเสดงอาการไม่พอใจ เเสดงคำพูดไม่ดีนักออกมา

เหมือนที่เพื่อนๆทำ

เเต่มัน ก็เป็นเพื่อนเรา มันอยู่เฉยๆเหมือนไม่มีตัวตน

แต่มันก็อยู่กับเรา ทุกเวลา เเละมันก็ทำให้เรารู้สึกดีได้อย่างไม่น่าเชื่อเลย

 

 

รู้สึกดี ถ้าจะค่อยๆเก็บกระเป๋านักเรียนไปไว้ในตู้เสื้อผ้าอย่างช้าๆ

ให้เราได้ทบทวนความทรงจำดีๆตลอดปีที่ผ่านมากับกระเป๋าใบนี้ในโรงเรียน

รู้สึกดี เมื่อได้เก็บหนังสือเรียนเข้าชั้น เพราะทุกๆวินาทีที่หยิบหนังสือแต่ละเล่ม

มันเตือนเราว่า ต่อไปเราจะต้องขยันกว่านี้ มันยังเตือนเราว่า ทุกๆเวลาเราจะต้องตระหนักว่า

เรายังเป็นนักเรียน เเม้จะปิดเทอม เรายังคงต้องเรียนรู้อยู่ตลอดเวลา

รู้สึกดี ถ้าจะซักชุดนนักเรียนเเละชุดพละด้วยตัวเอง

มันทำให้เรานึกถึงวันเวลาที่ใส่ชุดเหล่านี้ไปเเข่งกลอน ไปทำกิจกรรมต่างๆ

ใส่ชุดเหล่านี้เล่นกีฬากับรุ่นพี่รุ่นน้องอย่างสนุกสนานจนชุดมันหมองไปหมดเเล้ว

รู้สึกดี....จริงๆนะ

 

 

 

ปล.เดี๋ยวนี้คนเม้นบลอกหายไปไหนกันหมด เร่เข้ามาจ้าเร่เข้ามา

 

 

 

 

 

ทันที่ที่ปลายดินสอฝนข้อสอบข้อสุดท้ายของวิชาสอบวิชาสุดท้ายเสร็จ เราะตะโกนกับตัวเองดังๆว่า

 

สิ้นสุดแล้วเว้ยยยยย กับหนึ่งปีที่เเสนยากเย็น

 

พอประชุมเรื่องค่ายที่ภูเก็ตเสร็จ ก็ไปช้อป ช้อป และก็ช้อป กะเพื่อนๆ

 

พรุ่งนี้ก็ยังคงต้องไปโรงเรียนเพื่อซ้อมงานเเสดงในค่าย หาเพลง หาบท หาอะไรๆเยอะเเยะ

 

หนึ่งปีที่มีเเต่คำว่า สุดๆ ได้ผ่านไปเเล้ว

 

ปีนี้เจอแต่อะไรที่ต้องเรียกว่าสุดๆจริงๆ

 

เจอเเรงกดดันเเละความยินดีเเบบสุดๆๆๆๆๆๆมากๆๆๆๆๆๆ

 

เศร้าและดีใจเเบบสุดๆ

เหนื่อยเเละสบายแบบสุดๆๆๆๆ

 

หมดเสียทีกับปีนี้ ดีใจจัง แต่ในใจก็เเอบคิดว่า เราจะสบายเเบบนี้ได้นานเเค่ไหนกัน ปีหน้า คงยิ่งกว่านี้ ยิ่งโต คงยิ่งเจอกับอะไรที่สุดๆ

 

วันนี้รู้สึกมีความสุข กับการได้นั่งหวังอะไรลมๆเเล้งๆ หวังว่า จะสนุกกับค่าย จะอ่านหนังสือได้โดยไม่มีการบ้าน จะคุยโทรศัพท์เเละเล่นเน๊ตได้นานๆ จะเที่ยวให้ทั้งวัน

 

เเละมีความสุขกับการหวังลมๆเเล้งๆถึงเกรด สี่

 

 

กลัวอยู่วิชาเดียว คณิตศาสตร์ๆๆๆๆๆๆ เพิ่มเติมรอดไปเเล้ว เหลือพื้นฐาน

เหนื่อยจัง ไปก่อนนะ

บาย

 

 

สามชั่วโมงกับโจทย์คณิตศาสตร์เล่มโต ฉันจึงละสายตาจากโลกแห่งตัวเลข(ที่เเทบกระอักเลือด)มาเปิดคอมดูเล่นๆ

อ๊า มีพี่สาวหนึ่ง และลุง(เอ๊ยพี่ชาย)อีกหนึ่ง อัพบลอกเเล้ว

หลังจากที่อ่านบลอกทั้งสองเสร็จ จึงมีความคิดที่จะจัดการบลอกเราที่อัพค้างไว้บ้างเเล้ว

ความจริง จะอัพตอนสอบเสร็จต่างหาก

 

เพิ่งจะเขียนไดอารี่เสร็จไปสักครู่...เเต่ตายังสว่างอยู่ อัพบลอกดีกว่า

กลางคืนที่เเสนเงียบเชียบ เเต่เป็นช่วงเวลาที่ชอบที่สุด

จะเเต่งกลอนประกวด จะเเต่งเรียงความ ก็ต้องช่วงเวลานี้ล่ะ

 

สอบวันอังคารนี้เเล้ว หนังสืออ่านเเค่นิดเดียวเอง(เพราะเอาเวลามาฝึกคิดเลขให้เชี่ยวกว่านี้)

เรียนมาปีหนึ่ง ปีนี้ลุ้นเกรดมากที่สุด แต่ได้ความรู้เเละคิดว่าพัฒนาตัวเองได้มากที่สุดเหมือนกัน

เจออะไรดีๆเยอะเเยะกับหนึ่งปีนี้

จริงๆ ไม่อยากจะขึ้นมอสามเลย ยังรักครูหลายๆคน ยังสนุกกับชีวิตที่ไม่ต้องเตรียมพร้อมมากมายอยู่

ไม่น่าเชื่อว่า ไอ้เพื่อนอีกยี่สิบสามชีวิตที่นั่งเรียนอยู่ด้วยกันเนี่ย มันจะรู้จักกับเรามาสองปีเเล้ว

เเปลกเนอะ เหมือนเรารู้จักกันดี เเต่ไม่ใช่เลย ยิ่งเวลาผ่านไป ทั้งเราเเละพวกแกก็ยิ่งมีอะไรๆที่ทำให้ต่างฝ่ายต่างก็รู้สึกว่า ตกลงเรารู้จักกันดีเเค่ไหน

 

 

 

 

อีกเหตุผลที่ไม่อยากผ่านปีนี้ไปเพราะเราคิดว่า เราเจอกับอาจารย์ที่สอนดี๊ดีตั้งสี่คน ดีจริงๆนะ

ไม่รู้ว่า มอสามจะมีเวลาให้พวกเราเล่นเเม่ไก่กันรึเปล่าเนอะ เพื่อนๆ

        แล้วเราจะได้ร้องคาราโอเกะกันบ่อยๆเท่ามอสองรึเปล่าว้า

        เเล้ว เราจะได้เถียงกันจนร้องห่มร้องไห้กันไปข้างหนึ่งเเบบที่ผ่านมาอีกรึเปล่า ยังไม่เเน่ใจ!!!!

 

 

ว้ายๆๆๆ เที่ยงคืนกว่าเเล้ว

มาบ่นๆๆๆๆๆเป็นคนเเก่เเล้วก็ไป

สังเกตมั๊ย ว่าเดี๋ยวนี้ตัวเราเขียนบลอกที่มีแต่เรื่องของเพื่อนทั้งนั้น

ก็เราอยู่กับพวกแกมากกว่าอยู่กับตัวเราเองเสียอีก

ปีนี้เราทั้งรักกันสุดๆเเละตั้งเเง่กันสุดๆไม่ใช่เหรอ

เฮ้อ สุดท้ายก็รักกันว่ะเนอะ

 

ปล.อย่าลืม ข้อ8 ตอบ ง.งูนะเพื่อนๆ

ปล2.ไม่ได้ตั้งใจจะบ่นนะ เดี๋ยวนี้ยิ่งมีคนหาว่าเราแก่ (ก็จริงอะ เเต่ช่วยคิดสักนิดพี่ๆ ถ้าคนอายุน้อยกว่าแก่ อายุมากกว่าจะเรียกว่า...)

ฮ่าๆๆๆๆๆๆๆ เดี๋ยวนี้เป็นอะไร ชอบกัดคนว่ะ ติดพี่ปูเเน่นอนเลย

สัปดาห์ที่วุ่นวายจบลงด้วยการพักผ่อน หลังจากโทรศัพท์ไปเม้าก็หลายต่อหลายคนเเล้ว ก็หลับสนิท.....

 

หลับสนิทจริงๆ ไม่เคยหลับสนิทเท่านี้มาก่อนเลย

หนึ่งเดือนที่ผ่านมา ชีวิตที่วุ่นวายอยู่ทุกวันดูเหมือนจะเป็นกิจวัตรของคนๆหนึ่งไปเเล้ว

 

ที่บอกว่าหลับสนิท เพราะไม่ต้องกังวลเเล้วว่า

จะสอบประวัติศาสตร์ได้คะเเนนต่ำ

จะสอบวิทย์ไม่ผ่าน

จะไม่ได้สอบอังกฤษ

คะเเนนคณิตศาสตร์จะต่ำสุดๆ

ยูลีดจะไม่เสร็จ

จะนอนจนลืมตื่นไปโรงเรียน

จะไปแฮงค์ที่โรงเรียนเเล้วอาจารย์เรียกสอบ

เป็นต้น

 

จากนี้ไป ก็จะไม่ต้องกังวลอะไรเเล้ว ขอเเค่เราอ่านหนังสือตามครรลองของเด็กนักเรียนคนหนึ่ง

ก็คงจะผ่านไป...จนปิดเทอม

 

เเล้วจะได้ไปเข้าค่ายที่ภูเก็ต(คราวนี้ขอสัญญาว่าจะไม่เมาคลื่นเเล้วจะเล่นจนวินาทีสุดท้าย)หลังจากที่พลาดสิทธิ์ไปนิวซีเเลนด์ให้เด้กมาเเตร์ (เอิ๊กกกก ยอมรับว่าอังกิดเราห่วย)

ปิดเทอมนี้ เรามีโปรแกรมจะเปลี่ยนทรงผมใหม่กะไอ้พลอย (จริงๆนะ)

 

เดือนกุมภาที่ผ่านมา บอกเลยว่า กลุ้มมาก อะไรหลายๆอย่างมันมารุมเร้ากันที่เดือนนี้เดือนเดียวเลย

แต่มันก็ฝึกอะไรๆเราหลายต่อหลายอย่างเลยเว้ยยยยย

ฝึกว่าต่อไปนี้ ไม่ต้องนอนก็ไปเรียนแต่เช้าได้

ฝึกว่าต่อไปนี้ ถ้าสอบคาบเจ็ด เราสามารถใช้วิชาอ่านเร็วอ่านหนังสือตอนคาบหกได้

ฝึกว่าต่อไปนี้ เราจะทำงานได้ไวขึ้น

ฝึกว่าเดี๋ยวนี้ เราจะพยายามไม่กลัวจิ้งจกเเล้ว (หลังจากมันตกลงมาบนเเป้นพิมตอนตีหนึ่งเเล้วต้องหาวิธีไล่เองเพราะที่บ้านหลับเเล้ว)

ฝึกว่าเดี๋ยวนี้ เราจะเล่นวอลเล่ แฮนบอล บาส เเละวิ่งได้ในวันเดียวกันโดยไม่เหนื่อยอีกต่อไป)

ฝึกว่าเดี๋ยวนี้ เราจะอดทนได้กับมนุษย์หลายรูปแบบ (และยังอดทนไม่ได้กับมนุษย์อีกหลายรูปแบบว่ะ)

 

 

จะจบม.สองเเล้วเว้ยยยยย

จะขึ้นมอสามเเล้วเว้ยยยยย

จะเป็นนางสาวเเล้วเว้ยยยยย

คอยดู ก่อนทำบัตรประชาชนจะต้องสูงให้ได้ร้อยเจ็ดสิบ เพราะรูปในบัตรมันจะได้เเสดงส่วนสูง(อันน่าพอใจ)ให้เรา

เเละตัดสินใจได้เเล้วค่ะ นู๋จะเรียนสายศิลป์ จริงๆนะ ป๊ากะม๊าอนุญาตเรียบร้อยเเล้วจ้า

เเต่ตอนที่ท่านถามเราบอกว่า อยากเป็นทูตอยากเรียนรัฐศาสตร์เลยเรียนสายศิลป์

เเต่หลังจากที่ไปๆมาๆเปสพี่หม่อม(พี่เเจงคณะเราเมื่อสองปีที่เเล้ว มช.เอกหนังสือพิมพ์ ---ใช่ป้ะพี่)

เราอยากจะเรียนสื่อสารศาสตร์ขึ้นมาบ้างเเล้วอ่า  (จิงๆนะเนี่ย)

 

หมดเรื่องเล่าเเล้ว อีกสิบวันสอบจ้า

ต้องไปอ่านหนังสือบ้างเเล้วล่ะ

ตกลงว่าสอบเสร็จเราจะไปกินร้านที่นัดกันไว้นะเพื่อนๆ

ตกลงว่า เราจะทำผมทรงที่เราคิดกันไว้นะพลอย(พ่อชั้นจะให้ทำไหมยังไม่รู้เลย)

ตกลงว่า สอบเสร็จ เล่นเเม่ไก่กันดีไหม

ตกลงว่า เรื่องเกะเราจะร้องทุกวันศุกร์นะเว้ยย เอฟวรี่บอดี้

 

 

 

 

 

หลังจากสอบเสร็จไปแล้ว (และหลังจากการเขียนบทความห้าหน้าหมาดๆอีกที) สำหรับการสอบประเมินมาตรฐานการศึกษา

รู้ไหม ข้อสอบวิชาไรง่ายที่สุด

 

ไม่เชื่อก็ต้องเชื่อนะ ว่าเราจะตอบว่า คณิตศาสตร์ คร้าบบบบท่าน

เออ อังกฤษก็ง่าย มีข้อนึงที่เกี่ยวกับ comminucative skill ถามว่า How are you? อ่านเเล้วไม่เชื่อสายตาว่ะ

เเต่ด้วยความง่ายนี่ล่ะ เราเลยทำตัวควายๆอีกเเล้ว ผิดไปสองข้อเเล้วว่ะ ข้อโง่ๆด้วย ไม่น่าเลย ประมาทแท้ๆเชียว

 

ส่วนข้อสอบสังคมแบบที่เพิ่งสอบไป เป็นข้อสอบเเบบที่เราเกลียดที่สุด คือข้อสอบความจำนั่นเอง แบบ จำถี่ยิบทุกตัวอักษรเลย

ทำไมไม่ออกข้อสอบวิเคราะห์ฮะ เดี๋ยวนี้เขาเน้นข้อสอบแบบวิเคราะห์กันค่ะ เด็กไทยไม่ใช่นกเอี้ยงโว้ยเฮ้ยยย

 

ภาษาไทยก็ไม่ชัวร์ แบบมันลังเลอ้ะ เฮ้อ วิทย์นี่ลงคลองไปเลย ไม่ได้อ่านไปเลย แล้วตอนมีใบเเจ้งว่าจะสอบเรื่องอะไรบ้าง บอกว่าจะสอบเฉลี่ยทุกเรื่องเท่ากัน นี่เล่นออกหนักไปเรื่องเดียว เเล้วเป็นเรื่องที่เราควายเสียด้วย สังคมอีก บอกจะออกข้อสอบเฉลี่ย นี่ศาสนามาเยอะมาก วิชาพระพุทธหรือไงฮะ ช้านไม่ถูกกะเรื่องพวกนี้เว้ยยยย ย้ากกกกกก

 

สอบเสร็จเเล้วเหมือนโล่งเลย หมดกันไปหนึ่ง สอบเสร็จก็ไปเล่นแม่ไก่กัน เหนื่อยว่ะ เป็นสี่รอบติด เหนื่อย

หลายคนผ่านไปผ่านมาเค้าก็มองกันว่าพวกเราทำไรเนี่ย ปัญญาอ่อน วิ่งจับมือไล่กัน สักพักนั่ง สักพักวิ่ง เอิ๊กกกก

เป็นวิธีการเล่นที่เหนื่อยมากเลยเกมเเม่ไก่เนี่ย กติกาก็คือ มีคนใดคนหนึ่งเป็นเเล้ววิ่งไล่แปะคนอื่น คนที่ถูกแปะต้องมาจับมือกับไอ้คนแปะวิ่งไปแปะคนต่อไป ทำอย่างนี้ไปเรื่อยๆ สักพักก็จะได้ขบวนคนโดนแปะหรือคนเป็นที่เยอะขึ้น ก็จะสนุกขึ้น เกมส์หนึ่งเกมส์จะสิ้นสุดเมื่อไอ้คนที่มันจับมือกันวิ่ง(ก็คนเป็นนน่ะ)มันทำขบวนขาด (หรือเรียกว่า โซ่ขาด) ทุกคนจะต้องรีบนั่ง ใครนั่งช้าเป็น ลุกช้าก็โดนแปะ สนุกๆๆๆ เล่าให้เเม่ฟังเเม่บอกว่า ลูกน่ะจะเป็นนางสาวเเล้วนะ เล่นเหมือนห้าขวบ (อ้าวเเม่ เพื่อนนู๋เขาก็เล่นกันนี่ มีป้าซีเรดคนเดียวไม่ยอมเล่น นั่งหน้าแก่อยู่ข้างสนาม ขนาดไอ้เอ๋อยังเล่นเล้ยยยยย ไอ้ตูดหมึกมันฮาว่ะ เหนื่อยง่ายโคตร)

 

พออีกวัน ป้าซีเรดบอกว่า ต้องสอบntอีกปลายเดือน เฮือกกกกกกกก.....กกกก

ตอนบ่ายไปเเนะเเนวต่อรุ่นน้องประถมกับพลอย ฝั่งepก็มี พี่เอ กับ พี่มะนาว กลับมาก็สี่โมงเเว้วววว ไอ้น้ำบอกว่า ว่างตั้งห้าคาบเเน่ะ เสียดายว่ะ ทีเราไม่ไปเรียนล่ะอาจารย์ไม่สอน

 

เเล้วก็ไปดูนเรศวรกับพ่อแม่น้อง (ไปเจอไอ้เอ๋ออีกเเล้ว ส่วนหนูหิ่นไม่เจออ้ะ หนูหิ่นบอกเราเองว่าพี่มันก็ชวนดูหนัง โทรหามันก็ปิดเครื่องเเล้ว สงสัยมันคงดูล่ะ แต่คนมันเยอะหาไม่เจอพอดีนั่งใกล้ๆไอ้เอ๋อเลยเจอไอ้เอ๋อ) รู้สึกรักชาติจังหลังจากดูเเล้ว....

 

วันนี้ตรุษจีน ตื่นไปช่วยยกของเเต่เช้า แล้วไปเรียน เเล้วเดินไปโรงเรียนกับพลอยไปทำงาน)

เเล้วเดินกลับบ้านคนเดียวท่ามกลางแดดอันร้อนระอุ (หน้าช้านเเพ้เเดดดดดดดดดดดดด)

 

มานั่งๆทำงานเเล้วก็นั่งอัพบลอกนี่ล่ะ เพราะเบี้ยวไม่ไปบ้านยาย พรุ่งนี้ก็จะเบี้ยวไม่ไปบ้านย่า

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

 

เฮ้อ เดือนนี้ยุ่งว่ะ เดือนอุปสรรคจริงๆ จะต้องเจออะไรอีกล่ะเนี่ยฮะ